Bericht uit Jerez





Voor het eerst sinds jaren eindelijk weer eens als importeur en niet als liefhebber naar Jerez, een lekker gevoel. Met Ryanair van Weeze naar Sevilla en met de laatste trein door naar Jerez. Het is inmiddels traditie om direct na aankomst naar El Gallo Azul te gaan voor een halfje La Ina. Helaas, El Gallo was om 23.30 al gesloten maar op El Arenal waren nog een paar barretjes open. Het werd een Tio Pepe op het terras met Jamon Iberico en wat mariscos. De volgende dag naar El Puerto om met de Osbornes bij te praten en te lunchen. Eerst een glas Fino Quinta met jamon 5J’s. Nothing changed really. Lekker vis gegeten in Puerto Sherry. De locals klaagden over de hitte. Wij niet, maar deze oktober is in Andalusië inderdaad veel warmer dan augustus in Lissabon, om over Amsterdam maar te zwijgen.

venencia I

venencia II


Donderdag El Maestro Sierra bezocht om wat antwoorden te krijgen op technische vragen, de wijnen door te proeven en te oefenen met de venencia. El Maestro Sierra is een van de weinige bodega's waar je nog sherry 'los' kunt kopen.



losse verkoop

 De Jerezano's maken er graag gebruik van. Sherry blijft een ingewikkelde wijn maar bij ieder bezoek wordt het duidelijker, zonder het mysterie ooit helemaal te ontrafelen. Het antwoord op de vraag waarom het etiket van de Oloroso Amoroso geen 15 jaar vermeldt was prachtig: ‘Maar natuurlijk is hij meer dan 15 jaar oud, alleen heeft niemand ooit de moeite genomen om hem als zodanig bij het Consejo aan te melden…’





churros I



’s Avonds bij Ana, mijn contactpersoon bij de bodega, thuis uitgenodigd om te eten. Hoewel dat in Andalusië minder ongebruikelijk is dan in andere delen van het land vond ik het toch bijzonder.





churros II

Vrijdag door de stad gewandeld. De crisis is op het eerste gezicht niet duidelijk aanwezig. Alle kroegen en terrassen zitten vol. De Spanjaarden besteden hun geld anders dan de meeste Nederlanders. Wel staan er vrij veel winkels leeg. Ook kon ik La Mesa Redonda, sinds mensenheugenis het beste restaurant van Jerez, niet vinden. Het bleek te zijn opgedoekt. Het goede nieuws is dat een tiental goede restaurants een mooi menu serveren, begeleid met verschillende sherry’s. Voor de prijs hoef je het niet te laten, rond de € 32. In Nederland ben je dat al gauw kwijt aan het wijnarrangement. Wij aten in La Carboná, een groot maar sfeervol restaurant in een voormalige sherrybodega http://www.lacarbona.com/


La Carbona



Op het station bleek het niet mogelijk een kaartje naar Sevilla te kopen. Alle zitplaatsen waren volgeboekt en dan heb je gewoon pech. Als dat in Nederland zo werkte, zouden alle snelwegen de hele dag vaststaan. Gelukkig ging er een half uur later een bus en waren we redelijk op tijd in Sevilla om daar het weekend door te brengen. Volgens de site was ons hotel midden in het centrum. Maar dat het minder dan 200 m van de kathedraal en het Alcazar lag, had ik niet verwacht.

Sevilla is prachtig, warm en ondanks de tijd van het jaar boordevol toeristen waaronder heel veel Nederlanders. Van de crisis is nog minder te merken dan in Jerez. Als je op een normale (Spaanse) tijd wilt eten moet je echt reserveren.

In, ja in de kathedraal was een protest van werkloze leraren en op straat zaten ‘normale’ jonge mannen en vrouwen te bedelen, dat heb ik andere jaren nooit gezien. Op de Avenida de la Constitución verkochten twee oude mannetjes asbakken voor een bord met de tekst ‘help ons om een villa in Malaga en een Ferrari te kopen’.

Az-Zait

Giralda

In Az-Zait http://www.az-zaitrestaurantes.com/ het menú de degustación gegeten met onder andere 4 prachtige voorgerechten. De wijn werd voor het proeven door een apparaat geschonken om hem lucht te geven. De rest van de fles werd direct in het glas geschonken. Die zou tijdens het diner nog voldoende lucht krijgen. Leuk om het verschil te proeven. Als afsluiting een glas Arivanas, een elegante dessertwijn uit Malaga.



Casa Pilatos



Als je ‘s nachts door het centrum naar het hotel terugloopt hoor je de krekels tsjirpen, alsof je kilometers van de bewoonde wereld zit. Alcazar, Giralda en de kathedraal zijn superdruk maar wel de moeite waard. Casa Pilatos, Hospital de los Venerables en Plaza de España zijn rustiger en intiemer. Bij vertrek uit Sevilla gaf de thermometer 38ºC. aan, Bij aankomst in Weeze was het 25ºC kouder.

kijk ook op http://flordelvino-sherry.nl/

Bericht uit Lissabon V

Zondag na terugkeer uit Alentejo mijn spreekbeurt voor de volgende dag voorbereid. Het moest bij voorkeur een onderwerp uit eigen land zijn: ‘Patinar’ (schaatsen) natuurlijk. Iedereen luisterde aandachtig, maar ik geloof niet dat ik duidelijk heb kunnen maken wat de lol is van 9 uur buffelen in de kou op een bergmeer in Oostenrijk. Dinsdag was de dag van het examen.

Museu Carris

De luistertoets viel mee maar de werkwoorden en voorzetsels waren lastig. ’s Middags naar Museu Carris (het GVB van Lissabon). Mooie collectie oud materieel. Het leukste was dat je met een antieke tram van de ingang van het museum naar de remise wordt gereden. 

Conserveira de Lisboa

Café Nicola

Daarna bij de Conserveira de Lisboa, een prachtige winkel met alleen (vis)conserven, sardientjes, bacalhau, inktvis en nog veel meer gekocht. Woensdag de motor teruggereden naar Freixeira. Weer in de regen en met de bus terug. Een topdag voor parapluverkopers. Bij de uitgang van het metrostation gingen ze als warme broodjes. Donderdag in de zon ontbeten bij schijverscafé Nicola. Vervolgens te voet naar het kasteel en voor het laatst genoten van het uitzicht op deze bijzondere stad. Voor ik naar het vliegveld ging nog een sandes de leitão (broodje speenvarken) gegeten bij mij om de hoek. Een tip van de taxichauffer van de dag van aankomst, alweer een maand geleden.

Groeten uit Mijdrecht,

Loek

Bericht uit Lissabon IV

Kapper in Alfama

Maandag na college had ik een afspraak bij het reclamebureau op de Avenida 24 de Julho om materialen te regelen voor een evenement in Enschede. Maar drie minuten rijden van huis, wat is het toch lekker om in het centrum te wonen. Daarna voor het eerst met de motor Alfama in. Veel straten daar zijn alleen toegankelijk voor bewoners (en natuurlijk voor motorrijders :-)). Eerst naar de kapper geweest en vervolgens doorgereden tot de ingang van het kasteel. Te voet een zware klim, met de motor een makkie.

Ik ben hier nu al bijna een maand maar elke morgen als ik de eerste motorrijder tegenkom, meestal op de Avenida de Liberdade, heb ik nog steeds de neiging om te groeten. 

De Portugezen zijn erg vriendelijk, maar collega-motorrijders groeten is not done.

lonely bike

De afgelopen week stond de motor vaak alleen, vooral ’s nachts. Ik heb een kettingslot dat net door het voorwiel en het frame past. Als ik van de universiteit kom zet ik ‘m alleen op stuurslot. ’s Avonds als de uitlaat is afgekoeld doe ik de ketting erom zodat ik mijn handen niet brand aan de uitlaat die na een stadsritje bijna roodgloeiend is. Dinsdagavond was ik het vergeten, maar de volgende dag stond ie er gelukkig nog. Het valt dus nogal mee met de diefstal van (dit soort) motoren.

routeplanner

Ponte Vasco da Gama

ontbijt in Alentejo

Vrijdagochtend naar Alentejo vertrokken. In Lissabon volgetankt en via de Ponte Vasco da Gama de Taag overgestoken.

Daarna alleen secundaire wegen en dirt roads genomen. Een rit van bijna vier uur inclusief ontbijt en veel stops om de kaart te bekijken. De meeste wegen hebben wegnummers die op betonnen paaltjes zijn aangegeven, ongeveer zoals in Frankrijk. Door weer en wind is alle verf verdwenen. Zelf als je stopt is de informatie totaal onleesbaar. Uiteindelijk de wegen gekozen op basis van de stand van de zon, gelukkig was het onbewolkt. Het was onderweg relatief koel, eigenlijk veel aangenamer dan verwacht en boven de 60 km/u prima uit te houden.

op weg naar Alter

’s Zomers valt er vrijwel geen neerslag in Alentejo. In de winter valt er heel wat en omdat het een heuvelachtig gebied is, vormen zich meertjes die in de loop van de zomer vaak opdrogen. Een enkele keer kom je onderweg een beekje tegen, bijna als een oase in de woestijn.

Syrah bijna rijp

Na aankomst in Alter geluncht en daarna naar de winery waar de laatste witte druiven werden binnengebracht. De blauwe zullen snel volgen.

casa familiar

uitzicht Alter Pedroso

In het dagelijks leven merk je hier weinig van de crises. Het jaarlijkse festival in Crato is er wel degelijk door getroffen. Vorig jaar was de main act nog UB40. Dit jaar moesten we het doen met Gabriel o Pensador een Braziliaanse rapper. Het hele weekend gelogeerd in het monumentale huis van de familie en zondag na wat sight-seeing terug naar Lissabon. Een warme dag en onder de 80 km/u niet echt lekker.

tussen de kurkeiken door terug naar Lissabon

Op 14 liter ruim 400 km gereden en nog steeds niet op reserve. Het doet de motor duidelijk goed om dagelijks te lopen. Jammer dat het er in Nederland zo weinig van komt.

Groeten uit Lissabon,

Loek

Bericht uit Lissabon III

Basilica da Estrela

Maandag was het Maria ten Hemelopneming, dus de universiteit was gesloten. Een mooie dag om met tram 28 van Martim Moniz naar het cemitério de Prazeres te gaan. Dat hadden meer mensen bedacht. Nadat we bijna een uur in de rij hadden gestaan meldde de bestuurder dat we maar tot Graça mee konden omdat het centrum grotendeels was afgezet in verband met de (wieler)Ronde van Portugal. Van Graça tot Largo de Camões gelopen en geen fiets gezien…. In de buurt Estrela, een wijk met een mooi klein parkje en een enorme kerk geluncht. 

Convento de Carmo

Daarna terug naar het centrum en het Convento do Carmo bezocht. Een kerk die tijdens de aardbeving van 1755 behoorlijk is beschadigd en nooit is hersteld. Een Oase van rust in het centrum.

Deze week was het eindelijk een soort wijnweek. Donderdag na de toets over de stof van de 1^e twee weken een excursie naar José Maria da Fonseca. Aardige rondleiding, afgesloten met een glas Moscatel de Setúbal. Daarna kon je nog andere wijnen proeven, maar na de Moscatel leek me dat geen goed idee.

trein naar Porto

De hele klas moest de toets donderdag doen omdat ik op vrijdag, de oorspronkelijke toetsdatum naar de Douro ging. Vrijdag om 5.45 opgestaan om de eerste Metro te halen. Om 6.20 stond er al een rij voor het nog afgesloten Metrostation. Om 7.09 de trein gepakt die je in 2,5 u comfortabel en volgens de dienstregeling naar Porto brengt.

lunch in Douro

Met de auto opgehaald voor een top lunch en proeverij in een mooie Quinta in de Douro. 

Daarna met de auto naar Porto, een vermoeiende reis. Via via een kamer geregeld in http://www.the-yeatman-hotel.com/ en omdat er werkzaamheden waren een upgrade naar een suite gekregen. 

Wel een beetje groot voor 1 persoon. Het is allemaal erg nieuw, maar het uitzicht op Porto is fantastisch.

uitzicht op Porto vanuit The Yeatman

Zaterdag ontbeten in café Majestic, het mooiste café van Porto. 

Cafe Majestic

De hele dag door de stad gelopen, de goedkoopste lunch ooit in een kelder in een achteraf straatje. Hoe goedkoop je hier ook eet, slecht is het nooit. Dat kun je van de wijn helaas niet zeggen. De wijn is vaak inbegrepen in het menu en soms is er niets anders dan de huiswijn, waar je bij verantwoord gebruik niet vrolijk van wordt.

Ik weet niet hoe vaak ik al in Porto ben geweest, maar nu heb ik eindelijk het Museu do Vinho do Porto bezocht. Aardig, maar niet echt een must-see. Het port museum in Régua is interessanter en als je hier voor de 1^e keer komt moet je zeker 1 of meer Porthuizen bezoeken. ’s Avonds met de trein terug naar Lissabon. De 1^e alcoholvrije dag deze maand, op die manier de lunch van vrijdag enigszins gecompenseerd.

Museu de Marinha

Vandaag weer een Museumdag. Met de tram naar Belém, Museu de Marinha en Museu de Arqueologia. Na de lunch terug naar de stad, de evalador de Bica genomen en alsnog het ritje met de 28 gemaakt.

Groeten uit Lissabon,

Loek Kampinga

bericht uit Lissabon II

tram 28

Zondagavond heb ik buiten de deur gegeten in Alfama. Een simpel menu: een prima soepje vooraf, gegrilde paling, fruit, wijn en koffie samen € 8… Daarna met tram 28 door de stad gereden. Dit moet je echt doen als je hier bent. De tram slingert zich door straatjes waar een beetje claustrofoob niet eens durft te lopen. Op de terugweg had ik een superbijdehante trambestuurster die in alle talen op alles commentaar gaf. Dat verwacht je eerder in Amsterdam dan in Lissabon.

auto op de rails

Regelmatig loopt de tram vast op geparkeerde auto’s. Na kortere of langere tijd bellen, komt de eigenaresse (sorry, het zijn altijd vrouwen en meestal niet de lelijkste) aanlopen en verontschuldigt ze zich op charmante wijze. Niemand die scheldt of boos wordt en de tram vervolgt zijn weg. Het vermogen om te wachten is echt een van de kernkwaliteiten van de Portugezen. Toen ik thuis kwam werd het nog mooier. Er stond een auto op de rails dus de tram kon er niet door. Vanaf het balkon kon ik het aantal trams zien groeien. 
Na verloop van tijd verscheen er een sleepautootje waardoor de auto’s er ook niet meer langs konden. Toen er 4 trams en tientallen auto’s stonden, kwam de eigenaresse eindelijk haar auto opzij zetten, vlak voor hij zou worden weggesleept. Alles bij elkaar heeft het bijna een uur geduurd.

Maandagavond was er weer fado op de Patio de Galé. We hadden de populariteit van Ana Moura niet goed ingeschat. Een half uur voor aanvang was de patio al helemaal vol en moesten we het concert volgen op een videowall op Praça do Comércio, jammer. Woensdagavond weer een fadoconcert: Maria Ana Bobone. Een minder grote naam, dus plek op de patio, maar wel een veelzijdige en indrukwekkende artiest die niet allen zingt maar ook gitaar en piano speelt.

Museu teatro Romano

Museu teatro Romano

Donderdag opnieuw een museumnacht. Dit keer in de in de buurt gebleven en alles te voet gedaan. Omdat voor de nucleo arqueologico om de hoek bij mijn huis een te lange rij stond gingen we naar Museo de Teatro Romano. Lastig te vinden in het donker maar daarom waren we wel de enige bezoekers, een bijzondere ervaring, Vanuit het museum kon je de weerspiegeling van de bijna volle maan in de Taag zien. Vrijdagavond in Alfama gegeten bij Fonte das 7 Bicas, daarna fado op het Largo de São Rafael, kleinschalig en authentiek. 

mercado dos ladroes

espectaculo Muare

Zaterdagochtend naar de vlooienmarkt: Mercado dos ladroes (letterlijk: dievenmarkt), ’s middags naar het strand van Cascais en ‘s avonds de slotact van het Festival dos Oceanos: Estpectáculo Muaré, een voorstelling van muziek en een soort zwevend ballet. De dansers hingen aan een enorme hijskraan boven Praça do Comércio. Daarna ter afsluiting vuurwerk en volle maan boven de Taag.

Palacio de Queluz

Zondag met de trein naar het Palácio de Queluz geweest, het zomerpaleis van D. Pedro III. Een soort klein Versailles dat inmiddels is opgeslokt door voorsteden van Lissabon. ’s Middags naar Museu Calouste Gulbenkian.

Een enkele keer heb ik het idee dat ik vooral bezig ben om mijn Spaans te verslechteren ipv mijn Portugees te verbeteren. Het blijft lastig deze talen uit elkaar te houden, maar meestal gaat het op de universiteit wel goed. De helft van de klas zijn Timorezen. Aanvankelijk snapte ik niet waarom ze Portugees leren, het is immers de nationale taal. Tijdens de Indonesische bezetting van 1976-2002 was het Indonesisch echter de verplichte taal o.a. op school. De generatie die in periode op school zat heeft een achterstand die ze nu willen inhalen. Gek genoeg betalen ze niet voor de cursus. Als ik het goed begrepen heb, wordt alles door de Portugese staat betaald. De meesten blijven dan ook 3 maanden.

Het motorrijden is elke dag een kick. Als het rijdt kun je probleemloos met de auto’s meekomen en als het stilstaat, kun je er lekker tussendoor. Als de zon schijnt is het stilstaan voor een stoplicht geen pretje met de hitte van de zon op mijn zwarte jack. In de stad kan de motor zijn warmte niet goed kwijt. Het is dan net of je een vuurkorf tussen je knieën hebt, maar ik klaag niet ;-). Soms voel ik me met mijn jack, laarzen en handschoenen net zo’n paranoia Amerikaan die met een helm op de fiets zit. Alle andere motorrijders dragen alleen een T-shirt, sandalen en een helm natuurlijk.

Groeten uit Lissabon,

Loek Kampinga

bericht uit Lissabon I

Maandag was ik vanwege de vakantiedrukte ruim op tijd op schiphol. Helaas had de vlucht meer dan 2 uur vertraging. Rond middernacht zat ik eindelijk in de taxi die binnen een kwartier in Baixa was. Dat is overdag wel anders. Mijn kamer is ruimer dan vorig jaar. Bovendien heeft hij een balkon en internet. Het is een soort studentenhuis dus meer herrie en minder schoon. Het belangrijkste is dat ik in het centrum zit, ongeveer halverwege de belangrijkste pleinen: Rossio en Praça do Comércio.

Dinsdag de motor opgehaald in Freixeira, ongeveer 30 km ten noorden van de stad. Het was bewolkt en er viel motregen, gelukkig had ik mijn pak aan. Woensdag voor het eerst naar de universiteit, uiteraard op de motor. Het is echt top om op de motor door deze stad te rijden, vooral ’s morgens als het rustig en koel is. Gek genoeg rijden hier niet meer motoren dan in Amsterdam. Het lijkt erop dat de Portugezen liever stilstaan in de auto dan rijden op een motor, niet te vergelijken met een stad als Rome. Het niveau op de universiteit viel niet mee. Veel van de stof van vorig jaar ben ik vergeten en ik heb een jaar geen woord Portugees gesproken. Donderdag een niveau lager gegaan en dat lijkt precies goed. In de loop van de week heb ik bij het politiebureau Restauradores geïnformeerd of het OK is om de motor dag en nacht op straat te laten staan. Dat werd nadrukkelijk afgeraden. Het advies was om ‘m in een garage of bij het politiebureau te parkeren. Zelf hadden geen plek dus stuurden ze me naar bureau Praça do Comércio. Daar hadden ze ook geen ruimte en adviseerden ze me om naar Martim Moniz te gaan wat weer vlak bij Restauradores is… Ik zet ‘m nu maar gewoon op de parkeerplaats schuin voor de deur en elke morgen kijk ik vanaf mijn balkon of ie er nog staat.

De 1^e twee weken van augustus is er een theater- en muziekfestival, http://festivaldosoceanos.com/ Woensdag tijdens de Museumnacht het Mosteiro dos Jerónimos en het Museu dos Coches in Belém bezocht. Donderdag Fado, vrijdag theater ‘waterwall’, alles in de open lucht. Overdag is het aangenaam, een graad of 25, ‘s avonds is het aan de frisse kant.

Zaterdag naar de vismarkt geweest en vervolgens vanaf het tegenoverliggende station Cais do Sodré met de trein naar Cascais, de badplaats waar de rijke Lisboëten wonen. Richting zee werd het helaas steeds bewolkter en frisser. In Cascais wat gewandeld, het Museu do Mar bezocht en vis gegeten, eenvoudig en goed. Terug in Lissabon de Solar do Vinho do Porto bezocht. Echt een aanrader, de Ascensor da Glória stopt voor de deur.

Vandaag het universio do luz bezocht, een bijzondere ervaring van licht en geluid in een futuristische opblaastent bij Rossio. Vervolgens bij het terrein van de Expo ‘98 de viermaster Santa Maria Manuela, bezocht die ooit gebouwd is voor de kabeljauwvangst en recentelijk helemaal is gerestaureerd. Ten slotte, een must voor de zondagmiddag: Koffie met gebak bij Pastelaria Versailles.

Groeten uit Lissabon,

Loek